Η ματιά του τριαντάρη

Οι σημερινοί τριαντάρηδες μεγαλώσαμε σε ένα κόσμο τελείως διαφορετικό από αυτόν που καλούμαστε να υπηρετήσουμε. Στην πλειονότητα μας ήμασταν παιδιά τα οποία βίωναν μια κοινωνία γεμάτη από ευκαιρίες, χλιδή και ευκολία…

Ανεξαρτήτως στρώματος και κοινωνικής κατάστασης όλοι είχαν τις αντίστοιχες παραστάσεις. Η κουλτούρα της ‘Μυκόνου’ και των ‘Μπουζουκιών’ κυριαρχούσε… Χλιδή, ασυδοσία, διασκέδαση υπέρ του δέοντος, πρότυπα σαθρά και νεόπλουτα. Πρότυπα τα οποία δεν πήγαζαν από την πραγματική δουλειά αλλά από την ευκολία που προσέφεραν οι εποχές και οι γονείς μας…

Ταυτόχρονα ο εργασιακός τομέας βρισκόταν στη δική του ‘Χρυσή Εποχή’. Ανάπτυξη, Ολυμπιακοί Αγώνες, χρηματιστήριο, διορισμοί, επιχορηγήσεις και όλοι ήταν ευχαριστημένοι ώστε να μη χρειάζεται να αναρωτηθούν κατά πόσο όλο αυτό είναι βιώσιμο και έχει μια σωστή βάση.

Μπορούσες χωρίς μεγάλη προσπάθεια να βγάλεις αρκετά χρήματα. Αποτέλεσμα αυτού να μην έχουμε μάθει να αντιμετωπίζουμε δυσκολίες και να νομίζουμε ότι πάντα θα μπορούμε να παίρνουμε αυτό που θέλουμε χωρίς όμως εμείς να δίνουμε τα αντίστοιχα.
Βεβαίως όταν έχεις μεγαλώσει έτσι είναι πολύ δύσκολο μετά να προσαρμοστείς σε μια άλλη πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα δύσκολη. Ενώ μπροστά μας είχαμε μια κοιλάδα ευκαιριών και εύκολου πλούτου τώρα που ερχόμαστε στη θέση του τιμονιέρη βρίσκουμε μπροστά μας καμένη γη. Είναι δύσκολο όταν έχεις μάθει να πολεμάς με ένα αυτόματο όπλο, να πρέπει ξαφνικά να χρησιμοποιείς σπαθί…

Αυτά μας τα βιώματα είναι που τρέφουν ακόμη αυτήν την αδιέξοδη κατάσταση. Δε θέλουμε να ξεβολευτούμε με τίποτα. Είναι πολύ μεγάλη η εσωτερική αντίσταση, και δικαιολογημένα, αφού έτσι είναι η ανθρώπινη φύση. Και εδώ μπαίνουμε στην τρέλα της εποχής μας.

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο οι περισσότεροι είναι ακόμη ‘βολεμένοι’. Και αυτό είναι απόλυτα κατανοητό για τις γενιές των γονιών μας που νιώθουν τα πάντα να γκρεμίζονται και τους είναι αδιανόητο σε αυτήν τους την ηλικία να αλλάξουν άρδην τον τρόπο σκέψης και ζωή τους. Αλλά για τη δική μας γενιά καταντά προβληματικό…

Δεν μπορώ να δεχτώ ότι είμαστε μια ‘κατεστραμένη’ γενιά. Ρόλος της κάθε γενιάς είναι να αλλάζει τα πράγματα. Εμείς αντ’ αυτούφοβούμενοι μη χάσουμε αυτόν τον τρόπο ζωή μας και τα προνόμια μας αρνούμαστε την πραγματικότητα. Είτε είμαστε υποτακτικοί, δουλεύουμε με τις ώρες και δεχόμαστε αγόγγυστα και αδιαμαρτύτητατις επιταγές των αφεντικών μας είτε προσπαθούμε να αναβιώσουμε το όνειρο των γονιών μας και να ζήσουμε πάλι τις ένδοξες εποχές των προηγούμενων δεκαετιών με τις ίδιες συνταγές.

Οι αγώνες μας πρέπει να οδηγούν σε αλλαγή. Όχι σε επανάληψη! Ιστορικά, αλλαγές σε κοινωνίες υπήρξαν όταν παρουσιάστηκαν νέες ιδέες και αντιλήψεις. Αλλιώς υπάρχουν εναλλαγές που οδηγούν κάθε φορά σε μεγαλύτερα αδιέξοδα.

Δυστυχώς υπάρχει και η μεγάλη μερίδα της γενιάς μας, που βιώνοντας αυτήν την αδιέξοδη κατάσταση (ένα πόλεμο των αντιλήψεων του παρελθόντος) επιλέγει να προχωρήσει τη ζωή του και να αναζητήσει την τύχη του αλλού. Το βρίσκω απόλυτα λογικό και θεμιτό. Αλλά από την άλλη πώς θα μπορέσει αυτός ο τόπος επιτέλους να αλλάξει και να καταφέρουμε να δώσουμε μια ελπίδα στους νέους που έρχονται? Η φυγή από μια κατάσταση ποτέ δε φέρνει λύση του προβλήματος.

Βεβαίως εκτός από την εσωτερική μας άρνηση πρέπει να αντιμετωπίσουμε και τις προηγούμενες γενιές από εμάς. Δείτε σε όλες τις εκφάνσεις του βίου μας είτε δημόσιου είτε ιδιωτικού ποιοι ακόμη καθορίζουν τη ζωή μας. Οι ίδιοι και οι ίδιοι. Όποιος έχει την εξουσία είναι πολύ δύσκολο να την αφήσει, ιδιαιτέρως σε αυτήν την εποχή που δεν υπάρχει το βόλεμα μετά.
Πόσους πολιτικούς βλέπουμε που ενώ θα έπρεπε να έχουν αποσυρθεί προ πολλού και να κάνουν ένα βήμα πίσω συμβουλεύοντας τους νέους, έχουν ή πασχίζουν ακόμη να έχουν το πρωταγωνιστικό ρόλο. Ποιοι δημοσιογράφοι είναι στα ίδια καίρια πόστα επί σειρά ετών. Ποιοι μεγαλοεπιχειρηματίες μονοπωλούν τα πάντα. Και πάλι λογικό. Όταν ένα σύστημα απειλείται τότε βγάζει νύχια και δόντια για να παραμείνει ζωντανό. Αλλά από την άλλη η φυσική πορεία του ανθρώπου είναι η εξέλιξη. Να κάνει στην άκρη ο γονιός για να ανθίσει το παιδί. Και όχι ο παππούς να σκοτώνει τα εγγόνια του.

Η μόνη λύση για εμάς είναι να αγωνιστούμε. Να αγωνιστούμε με έξυπνους τρόπους. Να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε τους συσχετισμούς. Αλλά να αγωνιστούμε με τα δικά μας ιδανικά και για τα δικά μας θέλω. Και όχι να αγωνιζόμαστε για τα ιδανικά μιας άλλης εποχής και να παίρνουμε εμείς την εκδίκηση τους. Όχι να συντηρούμε το βόλεμα των λίγων και να ελπίζουμε να μας ξαναδώσουν λίγα ψίχουλα για να φάμε.

Το πρώτο βήμα σε αυτόν τον αγώνα είναι το εσωτερικό. Αν δεν αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι δεν πρόκειται να γίνει τίποτα. Αν δεν βγάλουμε τα δεσμά που μας έχουν φορέσει, το φόβο μας και τις φρούδες ελπίδες τότε δεν μπορούμε να προχωρήσουμε. Αλλιώς πώς θα γίνουμε μια κοινωνία συμμετοχική και με αίσθημα ευθύνης απέναντι στον εαυτό μας και στον άλλο? Πώς θα υπερισχύσουν ιδέες όπως η αλληλεγγύη και η αλληλοβοήθεια ώστε να γίνουμε μια κοινωνία ισχυρή με όραμα? Πώς θα διεκδικήσουμε το κοινό καλό όταν δεν μπορούμε να διεκδικήσουμε το ατομικό?

Έχω ακόμη ελπίδα και πιστεύω ότι μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά όσο είμαστε ακόμα τριαντάρηδες…

Νικόλαος Μανούσης

Ηλεκτρολόγος Μηχ. & Μηχ. Υπολογιστών ΕΜΠ
Msc in Construction Management
Πρόεδρος του Συλλόγου Πολιτών Κω

You may also like

Ορκωμοσία Ερντογάν παρουσία 22 αρχηγών κρατών

Ο Τούρκος πρόεδρος ξεκινά σήμερα μια νέα θητεία