Μυλόπουλος: Αδιέξοδη η πολιτική που μας υπαγορεύεται

Συνέντευξη του Πρύτανη του ΑΠΘ στη «Real News»

1. Θα πιαστώ από τον τίτλο «Ποιά Ελλάδα;» του Συμποσίου που ετοιμάζει το ΑΠΘ. κ. Πρύτανη, ποιες, κατά την άποψή σας, πρέπει να είναι οι βασικές γραμμές της πολιτικής, τις οποίες οφείλει να ακολουθήσει η Ελλάδα προκειμένου να αναπτυχθεί βιώσιμα και να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο μίας επιστροφής στο ίδιο οικονομικό τέλμα;

Στη χώρα μας, δυστυχώς, πέντε χρόνια μετά την εμφάνιση της οικονομικής κρίσης, δεν έχει καν ανοίξει η μεγάλη συζήτηση ούτε για τις αιτίες της οικονομικής καταστροφής, ούτε για τη νέα Ελλάδα που θέλουμε να οικοδομήσουμε. Ζώντας στην εποχή της κοινωνίας και της οικονομίας της γνώσης, είναι πλέον απόλυτα παραδεκτό ότι ο σχεδιασμός ενός νέου μοντέλου βιώσιμης οικονομικής ανάπτυξης και κοινωνικής ευημερίας θα επιτευχθεί μόνο μέσα από την επένδυση στην Παιδεία, με την αξιοποίηση δηλαδή του ανθρώπινου δυναμικοαφενός και των εργαλείων που παρέχει η επιστήμη, η έρευνα και η καινοτομία αφετέρου. Αυτός είναι ο στόχος του Συμποσίου που διοργανώνει το ΑΠΘ με τίτλο «Ποιά Ελλάδα;». Επιστρατεύοντας το υψηλού επιπέδου επιστημονικό δυναμικό μας, να δώσουμε τεκμηριωμένες απαντήσεις σε καίρια ερωτήματα στους κρίσιμους θεματικούς τομείς της ανάπτυξης, της διακυβέρνησης, της κοινωνίας και του περιβάλλοντος.

2. Υπάρχει σχέδιο από την πλευρά της Πολιτείας; Μήπως οι κυβερνώντες διαχειρίζονται την οικονομική κρίση μονοδιάστατα και έχουν καθυστερήσει δραματικά στην εκπόνηση ενός σοβαρού σχεδίου για την επόμενη ημέρα;

Είναι προφανές ότι δεν υπάρχει όραμα για το ποια Ελλάδα θέλουμε και συνεπώς δεν υπάρχει και σχέδιο πώς αυτό θα επιτευχθεί. Η μη αναγνώριση των λαθών που έγιναν οδηγεί στην επανάληψή τους κι αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι σήμερα έχουμε αναθέσει την έξοδο από την κρίση στο ίδιο πολιτικό προσωπικό που ευθύνεται γι’ αυτήν, εμπιστευόμενοι τις ίδιες μεθόδους και πολιτικές. Αυτό το κενό έρχεται να καλύψει το συμπόσιο που διοργανώνουμε. Δίνοντας δηλαδή επιστημονικά τεκμηριωμένες απαντήσεις στα ερωτήματα που απασχολούν την ελληνική κοινωνία και ανταποκρινόμενοι στο ρόλο που πρέπει και μπορεί να διαδραματίζει ένα μεγάλο πανεπιστήμιο, να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για τη συγκρότηση ενός σχεδίου για την έξοδο από τη κρίση.

3. Μετά από έξι χρόνια ύφεσης, έκρηξη της ανεργίας και δυσθεώρητη φορολόγηση επιχειρήσεων και ιδιωτών εκτιμάτε ότι η χώρα μπορεί με τα σημερινά εργαλεία να ανακάμψει με ταχείς ρυθμούς; Θεωρείτε επιτυχία ένα πρωτογενές πλεόνασμα που χτίσθηκε πάνω στην φοροεπιδρομή;

Η συνεχής και εξοντωτική φορολόγηση των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων και η πολιτική της λιτότητας δε δίνουν καμία αναπτυξιακή διέξοδο.
Δεν μπορεί να θεωρείται λοιπόν επιτυχία ένα πρωτογενές πλεόνασμα που στηρίζεται σε πρωτόγνωρο έλλειμμα στους θεμελιώδεις δημόσιους τομείς της Παιδείας και της Υγείας, στα δημόσια αγαθά που στηρίζουν την ανάπτυξη, όπως το περιβάλλον και οι φυσικοί πόροι και στην παραγωγή στον πρωτογενή, δευτερογενή και τριτογενή τομέα. Στην Ελλάδα σήμερα καταστρέφεται και υποβαθμίζεται ό,τι θα μπορούσε να στηρίξει την ανάπτυξη στο μέλλον. Η περιδίνηση γύρω από τα ίδια πρόσωπα, τις ίδιες μεθόδους και τις ίδιες πολιτικές ανακυκλώνει τα προβλήματα και επαναλαμβάνει όσα συνέβησαν στο παρελθόν.

4. Ακόμη κι αν το ΑΕΠ καταγράψει έναν αναιμικό ρυθμό ανάπτυξης, για το 2014, εκτιμάτε ότι οι επενδυτές, Έλληνες και ξένοι, θα επενδύσουν στην χώρα από την στιγμή που το χρέος παραμένει μη βιώσιμο;

Στο όνομα της αποπληρωμής του χρέους έχει εξαθλιωθεί το ανθρώπινο δυναμικό, έχει καταστραφεί η παραγωγική βάση και έχει διαλυθεί ο κοινωνικός ιστός της χώρας. Χωρίς να υποτιμάται η σημασία των επενδύσεων και του χρέους, από μόνα τους αυτά δεν απαντούν στο σύνολο των σημερινών αναγκών μιας χώρας που βυθίζεται διαρκώς. Δυστυχώς δεν υπάρχει σχέδιο για ανάπτυξη, παρά μόνο τυφλή υποταγή στις επιταγές των δανειστών. Κανείς δεν σκέφτεται σήμερα τους Έλληνες, την Ελλάδα και το μέλλον της. Αν δεν το κάνουμε εμείς, είναι βέβαιο ότι δεν θα το κάνει κανείς για εμάς. Θέλω να πιστεύω ότι το συμπόσιο «Ποια Ελλάδα;» θέτει τις προϋποθέσεις για να ανοίξει τουλάχιστον η συζήτηση.

5. Έχει ξεκινήσει η συζήτηση για την κάλυψη του χρηματοδοτικού κενού της επόμενης διετίας. Πιστεύετε ότι θα υπάρξει και τρίτο μνημόνιο και νέα μέτρα;

Η πολιτική που μας υπαγορεύεται είναι δυστυχώς μια αδιέξοδη και καταστροφική πολιτική που εντείνει τη λιτότητα και βαθαίνει την ύφεση. Ο Μινώταυρος των δανειστών σύντομα θα θελήσει κι άλλη θυσία για να κορέσει την πείνα του. Πρέπει κάπου να σταματήσει αυτός ο κατήφορος.

6. Ανησυχείτε μήπως οι συνέπειες στην κοινωνία, παρά την βελτίωση των οικονομικών δεικτών, είναι τόσο βαθιές που αλλάζουν την πολιτική «ταυτότητα» της Ελλάδας και τρέφουν άκρως συντηρητικές πολιτικές και ιδεολογικές αντιλήψεις;

Καταρχήν πουθενά δεν καταγράφεται βελτίωση των οικονομικών δεικτών της χώρας. Ας μην ξεχνάμε ότι «παν μέτρον άνθρωπος». Και οι Έλληνες υποφέρουν από φτώχεια, ανεργία και κυρίως από έλλειψη αυτοπεποίθησης και αισιοδοξίας. Δυστυχώς η ζημιά που γίνεται σήμερα με την υποβάθμιση της παιδείας και της υγείας, τη συρρίκνωση του δημόσιου και τον στραγγαλισμό του ιδιωτικού τομέα, η βλάβη που προκαλείται από το φαινόμενο brain drain, την μετανάστευση δηλαδή της μορφωμένης νέας γενιάς προς αναζήτηση εργασίας και κυρίως η διάλυση του κοινωνικού ιστού και το πλήγμα που υφίσταται η δημοκρατία με την άνοδο φασιστικών και ρατσιστικών αντιλήψεων, πολύ δύσκολα θα αποκατασταθούν, ακόμη κι αν βελτιώνονταν τα οικονομικά μεγέθη. Η βλάβη που υφίσταται σήμερα η Ελλάδα είναι μη αναστρέψιμη.

7. Πώς βλέπετε το ρόλο των πανεπιστημίων στην προσπάθεια για έξοδο από την κρίση;

Ένα πανεπιστήμιο έχει τη μεγάλη αποστολή της παραγωγής και της μετάδοσης της επιστημονικής γνώσης. Μια αποστολή που συμβάλλει καθοριστικά τόσο στην κοινωνική πρόοδο, όσο και στην οικονομική ανάπτυξη. Πέρα, λοιπόν, από την αυτονόητη συμβολή τους στην εκπαίδευση, τα πανεπιστήμια έχουν και άμεσα οικονομικά και αναπτυξιακά αποτελέσματα. Συγκεκριμένα το ΑΠΘ για κάθε ευρώ δημόσιας χρηματοδότησης που παίρνει από την πολιτεία για να λειτουργήσει, κερδίζει τρία με τέσσερα ευρώ μέσω της συμμετοχής του σε ανταγωνιστικά ερευνητικά έργα, δίνοντας δυνατότητα απασχόλησης σε 3.000 νέους ερευνητές ετησίως. Η επένδυση στην Παιδεία λοιπόν, δεν έχει μόνο άυλα κοινωνικά οφέλη, αλλά και άμεσα οικονομικά αποτελέσματα.

You may also like

Πούτιν: Πρόβα μονάρχη στην Κριμαία;

«Ο ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν δεν αντιμετωπίζει με